Wolf-Maria Lange (Eindhoven, 1940) is zijn hele leven al gefascineerd door het verschijnsel mens. Eerst als psycholoog/therapeut werkzaam in de intramurale psychiatrie, later als senior-adviseur van WVC.
Deze fascinatie is terug te vinden in zijn huidige beroep van beeldhouwer. Alleen valt niet te ontkennen dat hierbij van de species mens voornamelijk de vrouw zijn aandacht heeft.
De vrouw als onuitputtelijke bron van inspiratie, als archetype van het schone, het boeiende dat zijn oorsprong vindt in een vat vol tastbare emoties. Emoties die dan vervolgens vertaald worden in vormen van steen maar meestal in brons.
Volgens Wolf-Maria is beeldhouwen een voortdurend zoeken naar een in vlakken en lijnen verstild evenwicht tussen de in vormen uitgedrukte idee van schoonheid en ruimte. Een beeld van hem is het resultaat van het steeds weer proberen om het subjectieve idee van schoonheid letterlijk en figuurlijk de ruimte te geven. Soms met behulp van of soms ondanks de mogelijkheden van de onderscheiden materialen. Het omzetten van een in het achterhoofd zwevende abstractie in concreet gemodelleerde materie. Een steeds weer boeiend proces, een handgemeen met een vaak onvoorspelbare afloop.
